• news11
  • news11
  • news11
  • news11
  • news11
  • news11
کد خبر: ۲۷۰۲۷
تاریخ انتشار: ۱۱ ارديبهشت ۱۳۹۶ - ۰۲:۰۰
عدم سرمایه‌گذاری کافی یا عدم سرمایه‌گذاری بهینه
در این یادداشت تصمیم داریم به روش‌های مدرن سرمایه‌گذاری بهینه در ورزش اشاره کوتاهی داشته باشیم.
11نیوز/سیاوش محدث؛ بسیار گفته می‌شود که ورزش ایران با بحران سرمایه‌گذاری پایین مواجه است اما در این مقاله در صددیم که بگوییم حجم میزان سرمایه‌گذاری اتفاقاً به اندازه برخی کشورهای توسعه یافته است و مشکل، شکل و هدف از سرمایه‌گذاری‌ست.

به طور کلی و به ساده‌ترین شکل ممکن، سرمایه‌گذاری موثر در اقتصاد ورزش را به این شکل تعریف می‌کنیم: اختصاص بهینه زمان، منابع پولی و غیر پولی و قوانین به بخش‌های آموزش، زیرساخت و سلامت در حیطه‌های همگانی و قهرمانی ورزش.

در این تعریف که به ظاهر ساده است، تقریباً تمامی بخش‌ها به شکلی پوشش داده می‌شوند که به نوعی در طول هم قرار می‌گیرند و به جای آنکه جانشین هم باشند، مکمل یکدیگرند. به عنوان مثال، به آموزش و پرورش ابلاغ می‌شود که یک زنگ ورزش اضافه برای دانش آموزان در نظر گرفته شود (قانون). آموزش و پرورش نیاز به برنامه‌ریزی جدید پیدا می کند (زمان). وزارت ورزش، سالن‌ها را به طور رایگان در اختیار مدارس قرار می‌دهد (منابع غیر پولی). از خزانه دولت، منابع مالی (پول) برای اجرای این برنامه تخصیص می‌یابد. جذب مربی (آموزش)، بیمه ورزشی (سلامت) و بازسازی ورزشگاه‌های فرسوده برای این کار (زیرساختی) انجام می‌شود. این اقدام برای همه دانش‌آموزان است (ورزش همگانی)، استعدادیاب‌های باشگاه‌ها در این زنگ‌ها به کشف قهرمان‌های آینده ملی و باشگاهی می‌پردازند (ورزش قهرمانی).

به سادگی بیان شد که می‌توان با استفاده از ترکیب ایده‌آلی از ساختار سرمایه‌گذاری، به سادگی به اهداف تعیین شده (ارتقای سلامت جامعه و کشف استعدادهای درخشان) کمک کرد.

اما مثالی که اینجا زده شد، احتمالا در کشور ما با مشکلاتی روبه‌رو است. اول آنکه اراده‌ای در مدارس برای ارتقای کیفیت سطوح غیر درسی دیده نمی‌شود، دوم اینکه چنین روندهای قانونی در مرحله اجرا به بن‌بست‌های رگولاتوری (ساختار قانونی) برمی‌خورند، کما اینکه بسیاری از ابلاغات قانونی در کشور ما به دلیل تعارض یا تناقض با قانون قدیمی‌تر به اجرا در نیامده‌اند.

برای آنکه از بحث اصلی دور نشویم، به یاد می‌آوریم که بیان شد حجم سرمایه‌گذاری ورزشی در کشور ما به اندازه کشورهای توسعه‌یافته‌تر از ایران است. برای کشورهای در حال توسعه و یا در گذار به توسعه‌یافتگی، ورزش یکی از عواملی‌ست که نوعی اتحاد و وفاق ملی در جامعه ایجاد می‌کند، به نوعی باعث ایجاد ثبات سیاسی و بعضا دیده می‌شود که فراتر از یک سرگرمی‌ست. در نتیجه در اینگونه کشورها، حجم سرمایه‌گذاری دولتی در ورزش بالا است. در کشور ما، عمده بخش سرمایه‌گذاری هنوز به سمت سطوح زیرساختی می‌رود کما اینکه سرانه سرمایه‌گذاری در زیر ساخت‌های ورزشی ما بسیار بالاست. اما مشکل جایی‌ست که بحث کمیت را کنار می‌گذاریم و سخن از کیفیت می‌کنیم. استادیوم‌های بزرگ و پرخرج که در ساده‌ترین امکانات هم از استانداردهای جهانی کیلومترها عقب هستند. در مناطق کم جمعیت و بی‌پشتوانه ساخته می‌شوند و غیر از روز افتتاحیه، کسی از آنها استفاده نمی‌کند.

گویی مهم‌ترین بخش سرمایه‌گذاری ورزش در کشور ما فراموش شده. گسترش ورزش همگانی در کنار آموزش، که خود هم باعث افزایش سلامتى رفاه جامعه می‌شود و هم فرصتی بسیار غنی در اختیار استعدادیاب‌ها و مربیان قرار می‌دهد که از سنین پایه، استعدادها و مشتاقان ورزش را جذب کنند. کما اینکه این روش در استرالیا به بهترین شکل ممکن جواب داده. زمین‌های سر باز گسترده و مجهز بسکتبال که برای استفاده عموم ساخته شد، آنها را در سه دهه به یکی از 5 کشور اول در این رشته تبدیل کرد. در المپیک 2008، شاهکار دو دهه آموزش بسکتبال در استرالیا را به عینه دیدیم.

پیشنهاد ما برای شکل جریان سرمایه در ورزش ما عبارت است از توقف هر پروژه عمرانی پرخرج جدید و جاری کردن این اعتبارات به سمت تجهیز امکانات موجود و گسترش آموزش و استعدادیابی با گسترش ورزش مدارس و فضاهای عمومی. به این ترتیب هم میل به انجام ورزش بیشتر می‌شود و سلامت جامعه افزایش می‌یابد و هم نیروی انسانی برای آینده نه چندان دورمان ایجاد و کشف خواهد شد.

دیدگاه
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار
عناوین برگزیده news11
news11