• news11
  • news11
  • news11
  • news11
  • news11
  • news11
کد خبر: ۳۶۲۳۱
تاریخ انتشار: ۲۱ شهريور ۱۳۹۶ - ۱۸:۵۸
در ستایش از آبی‌وسفید‌های پائولومِتزا
باشگاه اسپال، یکی از تیم‌هایی‌ست که داستان حضورش در سری‌آ بسیار خواندنی و جذاب است.
11نیوز/علی بابازاده؛ رقابت‌های لیگ ایتالیا در فصل جاری، باشگاهی را در خود جای داده که قصه آن چیزی کمتر از ماجراهای یوونتوس و میلان ندارد! جدال هفته سوم اینترمیلان و اسپال، بزرگترین نبرد سفیدوآبی‌ها پس از نیم‌قرن به حساب می‌آمد و برای شاگردان لئوناردو سمپلیچی فرصتی بود تا خود را مجدداً ثابت کنند. در واقع بعد از کسب یک پیروزی و یک تساوی در دو هفته ابتدایی، اسپال به مصاف اینترِ اسپالتی رفت و تمام توان خود را به‌کار گرفت تا بلکه بتواند از آبی‌ومشکی‌ها امتیاز بگیرد.

اسپال در پرهیجان‌ترین بازی ۵۰ سال اخیر خود با نتیجه‌ ۲ بر صفر مغلوب حریف شد و اکنون با یک برد، یک تساوی، یک شکست و چهار امتیاز، جایگاه هشتم جدول سری‌آ را برای خود کرده و می‌کوشد تا این رده را به تثبیت برساند. بر کسی پوشیده نیست که برای سمپلیچی فرار از سقوط مهم‌ترین هدف به حساب می‌آید و آنها به‌هیچ وجه دیگر دوست‌ندارند تا مجدداً سری‌بی را تجربه بکنند.

داستانِ اسپال برای دوست‌داران فوتبال زمانی پر‌هیجان‌تر می‌شود که بدانند همین تیم کم‌نام و نشان، زمانی از باشگاه‌های پر آوازه‌ سرزمین چکمه به حساب می‌آمده و به‌دلایل مختلفی توان ماندن در بالاترین سطح از فوتبال ایتالیا را نداشته است. افت و تنزل، باشگاهِ سفیدوآبی‌ها را به نوعی از کانون توجه‌ دور کرد و آنها را به‌دست فراموشی سپرد!

۴۹ سال پیش و با ضربه‌ جانفرانکو زیگونی، اسپال از سطح اول ایتالیا به دسته‌ پایین‌تر تبعید شد و تا مدت‌ها دیگر نتوانست به بالاترین سطح از فوتبال ایتالیا برگردد. مدت زمان بازگشت آنها به سری‌آ چیزی در حدود ۲ تا ۳ سال تخمین زده می‌شد اما دقیقا ۴۹ سال طول کشید تا این باشگاه کوچک و دوست‌داشتنی به کالچو برگردد و در آن هنرنمایی کند.

سال ۲۰۱۳ به هیچ وجه برای پسرانِ ورزشگاه پائولومتزا با موفقیت همراه نبود؛ دست‌وپا زدن‌ها و تقلی کردن‌های پی‌در‌پی برای بازگشت، نای جنگیدن را از باشگاه و بازیکنان گرفته بود و شرایط مالی نامناسب تیم را به مرز ورشکستگی رساند!

انحلال اِسپال تا حدودی قطعی به‌نظر می‌رسید ولی جوانان شهرِ فررا به هر قیمتی که بود جنگیدند و حق خود را از فوتبال پس گرفتند؛ تلخیِ سال ۲۰۱۳، با شیرینی زایدالوصف سال ۲۰۱۶ به طور کامل جبران شد و هواداران توانستند بعد از نزدیک به دو دهه، باشگاه محبوب خود را در سری‌بی ببینند. این موفقیت همگان را راضی نگه داشت تا جایی که یک سال بعد و به دلایل مختلفی همچون انگیزه و تلاش، سمپلیچی و یارانش به جمع تیم‌های حاضر در سری‌آ اضافه شدند و به بزرگترین آرزوی تاریخ خود رسیدند.

حالا مردم در شهر فررا، به خوشحالی و برپایی جشن‌های مختلف می‌پردازند و معتقدند که دیگر قصد ترک کالچو را ندارند؛ باشگاه اسپال در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی جزو محبوب‌ترین‌ها به حساب می‌آمد و حالا قدمتی ۱۱۰ ساله را بدست آورده است. شروع امیدوارکننده‌ و نمایش‌های چشم‌نواز یارانِ مارکو بوریلو، در برابر لاتزیو، اودینزه و حتی اینتر، طرفداران و مدیران را خشنود کرده تا دیگر انتظاری ۴۹ساله به سراغ‌شان نیاید و برای فرار از ورشکستگی، برنامه نریزند.

کوچک‌ترین ورزشگاه لیگ ایتالیا یعنی پائولو‌متزا در هفته‌های اخیر با پرچم‌های سفیدوآبی تزئین شده و برای مردم فررا نشانه‌هایی هستند از امیدواری؛ یادمان نرود اسپال برای برخاستن از گور به هیچ فاکتوری جز خودش اعتنا نکرد و دقیقاً از همین روست که اکنون داستان حیاتشان، سرلوحه‌ بسیاری از باشگاه‌ها قرار گرفته. ستادیومِ تازه‌واردها تنها ۱۳ هزار نفر جمعیت دارد ولی کیست که نقش پر‌رنگ آن در کسب نتایج مطلوب را انکار کند؟

رگه‌های پیشرفت وشکوفایی روزبه‌روز بیشتر می‌شوند و حالا اسپال شانس آنرا دارد که در تیم ملی ایتالیا نماینده داشته باشد؛ الکس مرتلِ جوان، در درون دروازه از اصلی‌ترین گزینه‌های ونتورا برای فهرست تیم ملی به‌حساب می‌آید و چه بسا برای جام‌جهانی او را با خود به روسیه ببرد. اتفاقی که اگر رخ دهد، پس از ۵۰ سال اسپال را دارای بازیکن ملی‌پوش می‌کند.

در کنار مرتل، سرجیو فلوکاری، مارکو بوریلو و حتی میرکو آنتونوچی حضور دارند تا بلکه مانع از سقوط مجدد به‌سری بی بشوند؛ میانگین سنی آبی‌وسفید‌ها، شاگردان سمپلیچی را در جایگاه پیرترین تیم سری‌آ نشان می‌دهد اما سوال اساسی این‌ست که آیا کسی توان اعتراض کردن به خرید‌ها و بازیکنان پا به‌سن گذاشته‌ این تیم را دارد؟ مگر برای اسپال چه فاکتوری جز تجربه می‌تواند موفقیت‌آمیز باشد؟

یقیناً تیم‌های کوچک بیشتر از هرچیزی برای دوام آوردن در کالچو و جنگیدن با ابرقدرت‌ها، به عنصری به نام تجربه نیاز دارند. لئوناردو سمپلیچی به خوبی توانست از این فاکتور بهره‌ لازم را ببرد و روند صعودی تمیش را شکل دهد.

مرد ۵۰ ساله متولدِ فلورانس، فوتبالیستی آماتور در باشگاه‌های نه‌چندان بزرگ بود و تا ۴۶ سالگی در همین تیم‌های معمولی مشغول به‌کار بود؛ کمتر کسی تصور این را داشت که لئوناردو بتواند خالق یک شگفتی باشد و دقیقاً در اوج همین ناامیدی‌ها بود که اسپال را در دسته چهارم فوتبال ایتالیا تحویل گرفت و آن را در اوج شکوفایی به سری‌آ و همنشینی با یوونتوس، میلان و اینتر رساند.

فابیو کاپلو، لوئیجی دل‌نری و ادی‌رجا، از جمله مربیانی هستند که اسپال به دنیای فوتبال معرفی کرده است؛ در این بین شاید لئوناردو سمپلیچی خیلی دیر برای اهالی مستطیل سبز معرفی شده باشد اما یقیناً رساندن اسپال به سری‌آ خود کمتر از تمامی افتخارات چندین و چند‌ساله مربیان ذکر شده نیست.

آبی‌وسفیدها ۴۹سال حسرت دیدن چنین روزی را کشیده‌اند و به راستی چه‌چیزی جز همین حسرت، می‌تواند به‌آن‌ها انگیزه‌ تلاش و جنگیدن بدهد؟

اسپال تنها یک باشگاهِ فوتبال معمولی نیست؛ از گور برخاستن، فرار از ورشکستگی و پیشرفتِ بدون پول، در توان خیلی از غول‌های متمول امروزی هم نیست و اکنون دیگر همه می‌دانند چه موج عظیمی از شور و عشق از آن‌ها‌ حمایت می‌کند‌.

پسران سمپلیچی حالا در زمین فوتبال، نماینده مردمی هستند که نیم قرن در شهر فررا و ورزشگاه پائولومتزا، شعار بجنگ و پیروزشو را زمزمه کرده و اکنون شعار خود را به بجنگ و پیروز بمان تغیر داده‌اند!

دیدگاه
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار
عناوین برگزیده news11
news11